Σ'αγαπώ.

"Σ'αγαπω" αναφωνησε το κοριτσι καθως γελουσε. Δεν της φανηκε περιεργο. Ήταν μια έκφραση που συνηθιζε να λεει. Το αγόρι κοκκαλωσε. Δεν περιμενε να ακουσει κατι παρόμοιο. Οι λεξεις που επελεξε να προφερει το κοριτσι και τα εκατονταδες ερωτηματα που κρυβονταν απο πισω τους εκαναν το αγορι σκεπτικο. "Μ'αγαπας; Στ'αληθεια;" ρωτησε το αγορι με απορία στα ματια. Εκεινη τρομαξε. Κοιτουσε το αγορι που μεχρι πριν μερικα λεπτα μιλουσε ανετα και γελουσε με την καρδια του και στο ακουσμα των λεξεων εμοιαζε λες και τον πηγαιναν σε εκτελεστικο αποσπασμα. Παρ' ολ' αυτά χωρις να χασει το χαμογελο της του απαντησε ηρεμα: "Φυσικα σ'αγαπω. Σ'αγαπω οπως αγαπω ενα φιλο μου ή τους γονεις μου. Σ'αγαπω οπως αγαπω μια καλη ταινια ή τη μυρωδια του καφε. Σ'αγαπω οπως αγαπω τη σοκολατα, το χιονι, ενα καλο βιβλιο, τα παρδαλα παπουτσια, τη λεξη "κλαξον" ή να παταω ξερα φυλλα το φθινοπωρο. Σ'αγαπω οπως αγαπω τον ερωτα, χωρις ομως αυτο να σημαινει πως σε ερωτευομαι."...

χαμογελαω :)

Σε σκεφτομαι. σε σκεφτομαι συνεχεια. Δεν το καταλαβαινω. Δεν ειναι λογικο. Δεν μου εχει ξανασυμβει. Ψαχνω απεγνωσμενα το βλεμμα σου. Υποκυπτω στο χαμογελο σου. Προσπαθω να καταλαβω τι με τραβαει σε σενα. Δεν μπορω να σκεφτω. Δεν μπορω να κρυφτω. Σε σκεφτομαι συνεχεια. Και χαμογελαω. Χαμογελαω ασταματητα. Με κοιτας και χανομαι. Χανομαι στο βλεμμα σου. Προσεχω καθε λεξη σου. Καθε εκφραση του προσωπου σου. Προφερεις το ονομα μου και καθε φορα εντυπωσιαζομαι. Κρυωνω και αναζητω την αγκαλια σου. Περπατω και προσπαθω να ειμαι τελεια. Αλλες φορες τελεια, αλλες φορες απλα ο εαυτος μου. Με κοιτας και χαμογελαω. Χαμογελανε και τα αυτια μου. Και δεν μπορω να παψω να χαμογελαω. Μαλλον δειχνω χαζοχαρουμενη. Ισως και χαζη. Τι μου συμβαινει; Μηπως δεν ειμαι καλα; Αλλα νιωθω υπεροχα. Και για τωρα μου αρκει.